L'ORTANSIÀ

Pezzu di carbonu scartatu da babbu, macanighju u suffiu d’addisperu chì mamma lintava quandu a miseria s’arrabiava pà truncalli l’ossa. Tandu m’appaghjavu d’idda pà allibià a so soma chì l’inghjustizia ùn li trunchessi u spinu, suttu a so frusta chì trabucca l’omu in u vituperiu. U ghjornu spuntaia à pena subra a Tasciana, u Pinetu invirdia, u Piratu si scitaia. U zoccu zoccu ‘llu zapponu ùn irichitaia è Francescu si resi contu ch’iddu ùn suniaia micca. Stu trostu, ùn l’avia mai intesu da a so camara, è Diu sà s’iddu ricunniscìa ugni chjoccu chì vinia da l’ortu, sapìa ancu s’idd’era u babbu o a...